Φωτογραφικός περίπατος στο Μοναστηράκι

cover

To Μοναστηράκι, από τις πλέον γνωστές γειτονιές της Αθήνας, κατακλύζεται από κόσμο τόσο τις καθημερινές όσο και τα Σαββατοκύριακα. Όντας στους πρόποδες της Ακρόπολης και ανάμεσα στην Αρχαία και τη Ρωμαϊκή Αγορά αποτελεί έναν από τους δημοφιλέστερους προορισμούς για τους τουρίστες που επισκέπτονται την πρωτεύουσα.

Δεκάδες καταστήματα με ρούχα και αντικείμενα λαϊκής τέχνης στην ευρύτερη περιοχή καθώς και αντίκες στην πλατεία Αβησσυνίας κατακλύζονται από κόσμο με αποκορύφωμα τα Σαββατοκύριακα! Πλήθος ανθρώπων βρίσκονται εκεί για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Κόσμος που θέλει να πουλήσει ή να αγοράσει στο παζάρι του Σαββατοκύριακου, νέοι που ψάχνουν να αγοράσουν αθλητικά μπλουζάκια και παπούτσια ή απλά παρέες που απολαμβάνουν τη βόλτα τους κάνοντας έναν περίπατο και πίνοντας τον καφέ ή το ποτό τους σε κάποιο από τα πολλά μαγαζιά της περιοχής…

Όμως ακόμα και το Μοναστηράκι έχει μία άγνωστη αλλά εξίσου γοητευτική πλευρά. Είναι η στιγμή που η «γειτονιά» μόλις ξυπνάει για να προετοιμαστεί και να υποδεχθεί τον κόσμο της! Μέχρι να αποκτήσει λοιπόν ζωή και να έρθει κοντά σε αυτό που σχεδόν όλοι έχουμε στο μυαλό μας, το Μοναστηράκι, νωρίς το πρωί, αποτελεί μία σχεδόν έρημη γειτονιά που ο περίπατος μπορεί να σε ταξιδεύσει σε μία άλλη εποχή και ταυτόχρονα να σε χαλαρώσει.

Οι ετοιμασίες ξεκινούν από πολύ νωρίς. Γύρω στις 7.30-8.00 θα περάσουν τα συνεργεία του Δήμου να πλύνουν την πλατεία και να σκουπίσουν τους γύρω δρόμους. Με εξαίρεση το σταθμό του μετρό και του ηλεκτρικού και το περίπτερο της πλατείας, τίποτα δεν μπορεί να σε προϊδεάσει για το τι θα επακολουθήσει λίγες ώρες αργότερα και ειδικά τις μέρες που ο καιρός είναι καλός.

Τα ρολά σχεδόν παντού κατεβασμένα, τα μαγαζιά κλειστά. Δρόμοι όπως η Αδριανού και η Ηφαίστου παντελώς έρημες από κόσμο. Σιγά σιγά και καθώς ο ήλιος σηκώνεται, η περιοχή αρχίζει να αποκτά ζωή. Τα πρώτα καφέ ανοίγουν, οι πρώτοι μικροπωλητές αρχίζουν να στήνουν τις πραγμάτιες τους και κάποιοι καταστηματάρχες αρχίζουν να ανοίγουν και να τακτοποιούν τις βιτρίνες τους. Τα πρώτα οχήματα που μεταφέρουν τις προμήθειες και τα εμπορεύματα στα μαγαζιά κάνουν την εμφάνισή τους, ενώ οι πρώτοι πάγκοι στο παζάρι της πλατείας Αβησσυνίας στήνονται γύρω στις 9-9.30. Η περιοχή αρχίζει να αποκτά ζωή από τους πρώτους επισκέπτες γύρω στις 10.00.

Μοναστηράκι. Μια «γειτονιά» όπου το παλιό «παντρεύεται» τόσο αρμονικά με το νέο. Όποια στιγμή και να βρεθείς εδώ, είτε νωρίς το πρωί χωρίς κόσμο, είτε αργά το μεσημέρι που σφύζει από ζωή, ένα είναι σίγουρο: Το Μοναστηράκι μπορεί μαγικά να μεταμορφώσει μία απλή βόλτα σε μία πολύ όμορφη εμπειρία.

 

To παρόν κείμενο δημοσιεύθηκε στο popaganda.gr, στις 29 Μαρτίου 2014. Τις φωτογραφίες μπορείτε ακόμα να τις βρείτε και στα εξής σημεία:

Flickr | Facebook

 

Αρχαία Αγορά

Αρχαία Αγορά
Αρχαία Αγορά

Το Σάββατο το πρωί βρέθηκα στο Μοναστηράκι για να καλύψω φωτογραφικά το θέμα που ετοιμάζω για την περιοχή για το popaganda.gr. Μέσα σε όλα τα κάδρα που αποτύπωσε η 1D Mk IV ήταν και αυτό της Αρχαίας Αγοράς. Με ταχύτητα 1/60 και διάφραγμα f4. H λήψη έγινε σε φορμά RAW και η μετατροπή σε jpeg και η σχετική επεξεργασία έγιναν στο Lightroom.

Φωτογραφίες μου από την Ίο δημοσιεύονται στην Ιταλία

inverno_ad_ios

Από τις 4 Μαρτίου μερικές από τις φωτογραφίες που τράβηξα στην ‘Ιο και δημοσιεύθηκαν στο popaganda.gr, κοσμούν άρθρο Ιταλικού free press site. To άρθρο πραγματεύεται το μύθο γύρω από τον Όμηρο και τον τάφο του ο οποίος φημολογείται οτι βρίσκεται εκεί… Μπορείτε να το διαβάσετε κάνοντας κλικ εδώ.

Χειμερινό Οδοιπορικό στην Ίο

cover

Η Ίος -Νιός για τους ντόπιους– όπως και τα περισσότερα νησιά των Κυκλάδων έχει την τιμητική της την  καλοκαιρινή περίοδο. Τότε που κατακλύζεται από χιλιάδες τουρίστες, νέους ως επί το πλείστον, που διψάνε για πανέμορφες παραλίες, beach parties, αλκοόλ και ξέφρενη διασκέδαση από το πρωί ως το βράδυ. Όμως το νησί εξακολουθεί να έχει ζωή και το χειμώνα. Και μάλιστα είναι πανέμορφο!

Μία σχεδόν απόκοσμη ησυχία που σε ηρεμεί. Ξέγνοιαστο περπάτημα στην παραλία, χωρίς καμία ξαπλώστρα και τη βαβούρα του Αυγούστου, ή στα γραφικά σοκάκια της Χώρας, βόλτα στο λιμάνι και τη μαγική εκκλησία της Αγίας Ειρήνης (το πρώτο εκκλησάκι που αντικρίζει ο ταξιδιώτης καθώς μπαίνει το καράβι στο λιμάνι) χωρίς να σε καίει ο ήλιος… Όλα αυτά με έκαναν να αγαπήσω ακόμα περισσότερο ένα μέρος που είναι ήδη στην καρδιά μου.

Είναι σχεδόν αδύνατο να συναντήσεις τουρίστα στο Ίο Φεβρουάριο μήνα. Μόνο κάποιοι ξένοι που έχουν αγοράσει σπίτια, κάποιοι μετανάστες που ζουν και εργάζονται εκεί και από εκεί και πέρα ντόπιοι. Το χειμώνα ο πληθυσμός του νησιού δεν ξεπερνά τα 1.000-1200 άτομα ενώ το καλοκαίρι σχεδόν διπλασιάζεται. Όπως μπορεί να φανταστεί κανείς, τα δεκάδες μπαράκια του  νησιού που βρίσκονται στη Χώρα, το χειμώνα είναι σχεδόν όλα κλειστά. Εξαιρεση αποτελούν τρία ή τέσσερα που λειτουργούν μόνο Παρασκευές και Σάββατα ώστε να καλύπτουν τις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας. Το ίδιο ισχύει και για τα περισσότερα καφέ, εστιατόρια, ταβέρνες καθώς και τα εμπορικά καταστήματα. Κλειστά σχεδόν όλα. Και όσα είναι ανοιχτά λειτουργούν με περιορισμένο ωράριο. Και βέβαια οι οργανωμένες παραλίες του νησιού όπως ο Μυλοπότας και το Μαγγανάρι εντελώς άδειες από οτιδήποτε θυμίζει καλοκαίρι. Μόνο κάποιες λίγες ψάθινες ομπρέλες, αραιά και που, παραμένουν «φυτεμένες» στην άμμο, ενώ οτιδήποτε άλλο έχει μαζευτεί για να ξανατοποθετηθεί με την έναρξη της καλοκαιρινής περιόδου γύρω στο Μάϊο. Σε αρκετές περιπτώσεις, οι ντόπιοι έχουν ξεκινήσει έργα ανακαίνισης στα μαγαζιά τους εν’ όψει του καλοκαιριού, αλλά απ’ οτι κατάλαβα μιλώντας με κάποιους φίλους, οι περισσότερες εργασίες θα ξεκινήσουν από τον επόμενο μήνα. Δεν υπάρχει άλλωστε ιδιαίτερος λόγος για κάτι τέτοιο από τόσο νωρίς, δεδομένου ότι δεν αναμένεται ιδιαίτερη τουριστική κίνηση πριν τα μέσα Μαϊου.

Μιλώντας για τουρισμό, δεν μπόρεσα παρά να συζητήσω το θέμα με δύο καλούς φίλους, την Κατερίνα και τον Κώστα, που δραστηριοποιούνται στο χώρο μέσα από ενοικιαζόμενα δωμάτια στη Χώρα. «Ήταν ένα δύσκολο καλοκαίρι αυτό του ’13 για τον τουρισμό στο νησί» μου είπαν -σχεδόν με ένα στόμα- και οι δύο. Και συνέχισαν: «ο κόσμος που περιμέναμε δεν ήρθε τελικά στην Ίο. Η χρονιά βγήκε δύσκολα, και ελπίζουμε αυτή που έρχεται να είναι κάπως καλύτερη. Ιδιαίτερες αλλαγές στα τουριστικά δεδομένα του νησιού δεν υπάρχουν.». Συζήτησα μαζί τους για περίπου μισή ώρα γύρω από το πως ήταν η χρονιά που έφυγε και πως βλέπουν αυτή που έρχεται. Ελπίδα υπάρχει στο πρόσωπο και των δύο αλλά αντιλαμβάνονται πως οι παλιές καλές εποχές είναι δύσκολο να επιστρέψουν. Περιμένουν να αποδώσουν οι δημόσιες σχέσεις του Δήμου Ιητών και της περιφέρειας Κυκλάδων στις τουριστικές εκθέσεις με σκοπό την έλευση τουριστών στην Ελλάδα και ειδικότερα στα νησιά του Αιγαίου. Η Ίος δυστυχώς δεν έχει αεροδρόμιο για άμεση εξυπηρέτηση και όλοι ελπίζουν πως νησιά όπως η Σαντορίνη και η Μύκονος καθώς και οι ταχύπλοες συνδέσεις με Πειραιά και Ηράκλειο θα βοηθήσουν και θα αποφέρουν το 2014 κάτι καλύτερο από την προηγούμενη.

Έφυγα παίρνοντας μαζί μου φοβερή νιώτικη κάπαρη και εξαιρετικό νιώτικο Ξινό Τυρί (τοπική παραλλαγή του ανθότυρου), αλλά και τα απίστευτα παστέλια που φτιάχνει η φίλη μου η Κατερίνα (αναζητήστε το εργαστήρι της στη Χώρα, πίσω από το δημαρχείο). Ωστόσο δεν έμεινα όσο θα ήθελα. Μόνο δύο μέρες, αφού οι υποχρεώσεις στην Αθήνα τρέχουν. Και όσπου να βρεθώ εκεί το καλοκαίρι του 2014, έχω ήδη ξεκινήσει και μετρώ αντίστροφα τις μέρες…

 

To παρόν κείμενο μαζί με μέρος των φωτογραφιών δημοσιεύθηκε στο popaganda.gr την 1/3/2014.  Τις φωτογραφίες μπορείτε ακόμα να τις βρείτε:

Flickr | Facebook