The Chronicles of Narnia: Prince Caspian

Σήμερα το απόγευμα πήγαμε εγώ και τα αγόρια σινεμά στο Mall και η επιλογή μας ήταν φυσικά η δεύτερη ταινία από τα Χρονικό της Νάρνια, με τίτλο “ο Πρίγκιπας Κάσπιαν”. Πραγματικά δεν κατάλαβα πως πέρασαν σχεδόν διόμισι ώρες. Η ταινία “έφευγε” πολύ γρήγορα παρ’ όλο το παιδικό στόρι (φανταστείτε μία παιδική εκδοχή μονομαχίας ανάμεσα στο καλό και το κακό) και πραγματικά με κράτησε σε εγρήγορση. Τα εφέ της ήταν απλά ασύληπτα, τόσο στον ήχο όσο κυρίως στην εικόνα. Εντυπωσιακά γυρίσματα και εξαιρετική χρήση υπολογιστών και computer animation έκαναν τον Πρίγκιπα Κάσπιαν μία πολύ όμορφη και καλοστεκούμενη περιπέτεια εποχής. Ακόμα και για εμένα που και δεν είμαι στο target group της ταινίας αλλά και ήξερα το στόρι έχοντας διαβάσει το βιβλίο ως έφηβος. Για τα παιδιά δεν το συζητώ. Ξετρελάθηκαν, με όλη τη σημασία της λέξης.

Όσοι λοιπόν έχετε παιδιά από 7-8 ετών και πάνω ή απλά σας αρέσουν αυτές οι ταινίες, σπεύσατε. Η ταινία προβάλεται ήδη από τις 21 Αυγούστου στις Ελληνικές αίθουσες και δεν νομίζω οτι θα αντέξει  για πάνω από δύο εβδομάδες ακόμα.

To επίσημο site της ταινίας είναι εδώ. Η σελίδα στο IMBD είναι εδώ. Παραθέτω επίσης και δύο trailers για όσους δεν τα έχουν δει.

Trailer 1

Trailer 2

Τρία λεπτά λήψη

Αποφάσισα ένα βράδυ στην Ίο να δοκιμάσω νυχτερινές λήψεις με το θηρίο που ακούει στο όνομα 300mm f2.8L IS. O συγκεκριμένος φακός -όπως οι περισσότεροι θα γνωρίζετε ή απλά θα υποψιάζεστε- είναι απλά Α-ΣΗ-ΚΩ-ΤΟΣ. Πάνω από 2 κιλά βάρος!! Έτσι η χρήση τριπόδου ήταν όχι απλά επιβεβλημένη αλλά κάτι περισσότερο. Αφού λοιπόν κούμπωσε ο φακός στη μηχανή και το όλο σύστημα στο τρίποδο (μέσω της βάσης στήριξης του φακού και όχι απ’ ευθείας στη μηχανή), κούμπωσα και το χειριστήριο και ξεκίνησα τους πειραματισμούς.

Από το πίσω μπαλκόνι του σπιτιού, το μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων ήταν ιδανικό κάδρο. Πειραματίστηκα λοιπόν σε αυτό, διαφοροποιώντας χρόνους έκθεσης, διαφράγματα κλπ. Απλά μη έχοντας χρονόμετρο μαζί μου δεν είχα σαφή αίσθηση του πόση ώρα είχε μείνει ανοιχτός ο φωτοφράκτης της μηχανής στο Bulb mode (ενοείται οτι όλα τα κάδρα ήταν τουλάχιστον 30+1 δευτερόλεπτα, οπότε έπρεπε να γυρίσω σε bulb). Στο τέλος της βραδυάς (μετά από καμιά ώρα και κάτι φωτογράφισης), είχα καταλήξει σε τέσσερα κάδρα, εκ’ των οποίων παρουσιάζω το εικονιζόμενο.

Τα στοιχεία της λήψης είναι:

Av: f16, Tv: 180″, ISO: 50.

Η λήψη έγινε φυσικά σε RAW format και έτσι το αρχείο πέρασε και από τη σχετική επεξεργασία στο Lightroom. Εκεί τσίμπησα το exposure κατά μισό στοπ (ουσιαστικά σαν να είχε γίνει η λήψη στα 270″ αντί στα 180″), και τόνισα τα “λευκά” του κάδρου προσπαθώντας να αναδείξω το μοναστήρι. Κάντε κλικ επάνω στη φωτογραφία για να τη δείτε σε μεγαλύτερη ανάλυση.

National Treasure: Book of Secrets

National Treasure

Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο πήγαμε όλοι μαζί οικογενειακώς να δούμε το 2ο μέρος της ταινίας National Treasure με τον επιπρόθετο τίτλο Book of Secrets. Πρωταγωνιστές -όπως και στο πρώτο μέρος- οι Nicolas Cage, Diane Kruger και Jon Voight, ενώ το ρόλο του κακού αυτή τη φορά ερμηνεύει ο Ed Harris.

Το στόρι της ταινίας και το σενάριό της είναι άκρως παιδικά και απλοϊκά. Ο κυνηγός θησαυρών Μπεν Γκέϊτς μαζί με τον πατέρα και την αγαπημένη του προσπαθούν να βρουν έναν θησαυρό προκειμένου να “καθαρίσουν” τοπ όνομα του προ-προπάπου τους το οποίο είχε εμπλακεί στη δολοφωνία του προέδρου Λίνκολν. Στα πλαίσια αυτά απαγάγεται ο πρόεδρος των ΗΠΑ, γίνεται διάρηξη στο παλάτι του Μπάκιγχαμ και άλλα πολλά που ακροβατούν στα όρια του παραλόγου ή -εστω- της υπερβολής. Μην ξεχνάμε όμως οτι πρόκειται για ταινία της Disney και ως τέτοια θα πρέπει να την κρίνουμε. Τέτοιες ταινίες απευθύνονται σε παιδιά οπότε όλα επιτρέπονται και όλα συγχορούνται.

Για όσους δεν έχουν δει το πρώτο μέρος, η ταινία θα ενθουσιάσει. Δυνατή δράση που εξελίσεται στην Ουάσινγκτον και το Λονδίνο, σκηνές καταδίωξης που κόβουν την ανάσα και εντυπωσιακά γυρίσματα και εφέ. Ωστόσο αν κάποιος έχει δει το πρώτο μέρος δεν θα εντυπωσιαστεί. Δεν υπάρχει κάποιο διαφορετικό στοιχείο που να δίνει στο Book of Secrets μία ξεχωριστή ταυτότητα. Ίσως σκόπιμα, ίσως από έλειψη φαντασίας αλλά έτσι είναι. Με εξαίρεση την καλογυρισμένη σκηνή καταδίωξης στα στενά του Λονδίνου, η ταινία δεν με εντυπωσίασε. Ωστόσο τα παιδιά πέρασαν καλά και αυτό είναι που -στην τελική- μετράει.

Ratatouille

Ratatouille

Εχθές πήγα με τα παιδιά στο Ocdeon Kosmopolis και είδαμε την καινούργια δημιουργία της Disney, το Ratatouille. H ταινία πραγματεύεται το πως ένας πολυτάλαντος αρουραίος που τρελένεται να μαγειρεύει, γνωρίζεται και βοηθάει έναν ταπεινό λαντζέρη να ανέβει στην ιεραρχία της κουζίνας ενός Παρισινού εστιατορίου και να γίνει διάσημος. Το σενάριο είναι οτι πρέπει για παιδιά, οι ήρωες επίσης. Η πλοκή και η εξέλιξη του έργου δεν κουράζουν και έτσι τα περίπου 90 λεπτά περνάνε ευχάριστα και γρήγορα. Τεχνικά η ταινία είναι ένα αριστούργημα. Η Pixar για μία ακόμα φορά έχει κάνει το θαύμα της και έτσι αυτό το οποίο εισπράτουμε είναι ένα εκπληκτικό θέαμα το οποίο κατά στιγμές δεν διαφέρει σχεδόν καθόλου απο κανονική ταινία. Συνολικά λοιπόν, το Ratatuille είναι μία πάρα πολύ καλή παιδική ταινία. Δεν πιστεύω οτι υπάρχουν ενήλικες που θα τη δουν μόνοι τους αλλά αν έχετε σκοπό να συνοδέψετε παιδιά, κάντε το. Θα περάσετε πολύ ωραία.

The Invasion

The invasion

Την παρασκευή το βράδυ αποφασίσαμε -μετά από πολύ καιρό- να πάμε σινεμά. Η ταινία που επικράτησε και για την οποία έκλεισα εισιτήρια στο Village του Mall ήταν το “The Invasion” με τη Nicole Kidman και τον Daniel -James Bond- Craig.

Με μία λέξη θα χαρακτήριζα την ταινία ως κακή. Υποτυπώδες και αστείο σενάριο, καμία ένταση και έλειψη φαντασίας στα γυρίσματα και τις λήψεις, ερμηνείες (αμφότερων των πρωταγωνιστών) που παραπέμπουν σε αρπαχτές sequel. Πραγματικά πολύ μεγάλη απογοήτευση το The Invasion. Αν καίγεστε να το δείτε, θα σας συμβούλευα να περιμένετε να βγεει σε DVD.Δεν έχετε να χάσετε και τίποτα.