Κάτι δεν μου κάθεται καλά εδώ

 

ακρόπολη 1

Αν και έχει περάσει σχεδόν ένας μήνας από την ψηφοφορία, εγώ επανέρχομαι στο θέμα “Τα νέα επτά θαύματα του κόσμου”. Πραγματικά σάστισα όταν άκουσα τα αποτελέσματα για τα “Νέα επτά θαύματα του κόσμου” και πως μέσα σε αυτά δεν ήταν η Ακρόπολη των Αθηνών (αλλά και άλλα σημαντικά μνημεία όπως -κυρίως- οι πυραμίδες της Γκίζας στην Αϊγυπτο αλλά και η εκκλησία της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη). Αντ’ αυτού ήταν -άκουσον άκουσον- το άγαλμα του Χριστου στο Ρίο, ένα έργο που ναι μεν είναι εντυπωσιακό αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να συγκριθεί με έργα που έμειναν εκτός τελικής επτάδας.

Δεν θα μπω στη διαδικασία να κρίνω ούτε ποιοί έκαναν την ψηφοφορία, ούτε αν υπήρχαν οι ευλογίες διεθνών φορέων για αυτή. Ούτε θα κρίνω τα έργα που μπήκαν στα πρώτα επτά και πόσο σημαντικά ήταν ή είναι για τον πολιτισμό που αντιπροσώπευαν. Όλα τα έργα έχουν κάτι να πουν σε όλους μας. Ιστορικά μνημεία, μνημεία πολιτισμών που έχουν χαθεί, κατασκευές που εντυπωσιάζουν με τον τρόπο κατασκευής τους. Όλα αυτά δεκτά, και άλλωστε τα μνημεία αυτά οφείλω να ομολογήσω πως μου αρέσουν. Ακόμα και το άγαλμα του Χριστο.

Το μόνο που θα πω είναι πως όταν Έλληνες και Αιγύπτιοι φτιάχνανε την Ακρόπολη και τις πυραμίδες, όλοι οι υπόλοιποι ήταν στα…δέντρα. Και όταν ασχολείται κανείς με θέματα πολιτισμού και ιστορίας, τέτοιες “λεπτομέρειες” πρέπει να τις λαμβάνει υπ’ όψιν και να μην τις αγνοεί.

ακρόπολη 1

Πρωϊνό στο Σύνταγμα

Σήμερα το πρωί -και αφού πήγα βόλτα τα σκυλιά στο πάρκο- αποφάσισα να κατέβω για χάζι στο Σύνταγμα. Δεν κυνηγούσα κάτι το συγκεκριμένο (φωτογραφικά) αλλά ούτε είχα κάτι ιδιαίτερο στο μυαλό μου. Απλά πήρα μαζί τη μηχανή με τον 70-200 (ιδιαίτερα χρήσιμος σε τέτοιες βόλτες) και έσπευσα στο μετρό. Δέκα λεπτά αργότερα βόλταρα στην Πλατεία Συντάγματος και τους τσολιάδες. Ο κόσμος ήταν απλά…ατελείωτος. Κυρώς ξένοι αλλά και οι Έλληνες δεν πήγαιναν πίσω. Ο καιρός ήταν ιδιαίτερα ζεστός και μάλλον αποτρεπτικός για μεγάλες βόλτες. Επιπλέον δε είχα μαζί και σχεδον 3 κιλά του συνδιασμού μηχανή-φακός και χώρια το σακίδιο, οπότε σε 15 λεπτά περίπου είχα φύγει. Στο διάστημα αυτό ωστόσο είχα προλάβει να απαθανατίσω μερικά πολύ ενδιαφέροντα κάδρα τα οποία θα βρείτε εδώ.