West Side Story

Το Σάββατο το βράδυ πήγαμε οικογενειακώς να δούμε το West Side Story. Ένα έργο που μόνο κατ’ όνομα ήξερα αφού ούτε την Ελληνική εκδοχή μιούζικαλ είχα δει, ούτε την ταινία, αλλά ούτε είχα ακούσει τη μουσική του Μπέρνστάϊν.

Οφείλω να ομολογήσω όμως οτι μάλλον απογοητεύτηκα από αυτό που είδα. Μετριότατο καστ (με εξαίρεση την ερμηνεία της Πορτορικανής φίλης της Μαρίας με το κατάστημα των νυφικών) το οποίο υστερούσε τόσο στα τραγούδια όσο και στην πρόζα. Σενάριο που -χωρίς να το γνωρίζω- με κούρασε με την εξέλιξή του και την υποτειθέμενη κορύφωσή του και μουσική που με άφησε μάλλον αδιάφορο.

Ίσως αν το είχα δει πριν είκοσι χρόνια, να μου έλεγε κάτι. Πενήντα όμως χρόνια μετά το πρώτο release, οι διαμάχες συμμοριών στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης δεν μου είπαν απολύτως τίποτα. Από την άλλη, μία ιστορία αγάπης είναι πάντα μία ιστορία αγάπης. Έτσι είναι και το διαχρονικό “Φάντασμα της Όπερας”, έτσι είναι και πολλές από τις όπερες του Ιταλικού μελλοδράματος. Ωστόσο το West Side Story με το συνδιασμό σεναρίου, σκηνικών, μουσικής, τραγουδιών και φυσικά ερμηνειών  με κούρασε. Τουλάχιστον είχαμε εξαιρετικά εισιτήρια και μπορέσαμε να δούμε την παράσταση από κοντά και χωρίς ταλαιπωρία για τα παιδιά.

This entry was posted in Πολιτιστικά and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to West Side Story

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Captcha Verification * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.