Βόλτα στον Υμητό

ymitos

Μετά από πολύ καιρό αποφάσισα να κατεβάσω από το ράφι την EOS 1Ds Mk III και τον all-around φακό 28-300. Κατευθύνθηκα προς τον Υμητό και πιο συγκεκριμένα από την περιοχή του Παπάγου και μέχρι τη Μονή Καισαριανής. O καιρός ήταν πολύ καλός, ο ήλιος δεν είχε ακόμα ανέβει ψηλά και έτσι μπόρεσα να αποτυπώσω κάδρα με έντονα χρώματα και αντιθέσεις. Τα κάρδα που αποτύπωσα ήταν όλα σε RAW format και η σχετική επεξεργασία έγινε στο Lightroom,

Τις φωτογραφίες μπορείτε ακόμα να τις βρείτε και στις εξής τοποθεσίες:

Flickr | Facebook

Βόλτα στη Θεσσαλονίκη

salonica

Το Σαββατοκύριακο 1-13 Δεκεμβρίου βρεθήκαμε στη Θεσσαλονίκη. Ο καιρός ιδανικός για φωτογραφία στην πόλη και έτσι δεν έχασα την ευκαιρία. Μαζί είχα τη Leica M8.2 η οποία και κατέγραψε τις φωτογραφίες που παρουσιάζω.

 

Tα γραφεία της Kodak στο Μαρούσι

kodak cover

Η πορεία της Kodak τα τελευταία χρόνια είναι λίγο ως πολύ γνωστή σε όσους ασχολούνται με τη φωτογραφία. Ο Αμερικανικός κολοσσός με ιστορία 130 χρόνων, τον Ιανουάριο του 2012 υπέβαλε αίτηση χρεοκοπίας αφού ποτέ δεν μπόρεσε να ανταγωνιστεί στα ίσα τους Ιάπωνες του χώρου στον τομέα της ψηφιακής φωτογραφίας. Το καλοκαίρι του 2012 η Kodak υπέβαλε αίτηση για χρηματοδότηση προκειμένου να αποφύγει την οριστική χρεοκοπία, κάτι που έγινε δεκτό από Αμερικάνικο δικαστήριο στις αρχές του 2013.

Στα πλαίσια αυτά η Kodak πούλησε πολλές από τις πατέντες της καθώς επίσης μεταβίβασε το τμήμα των οικιακών και επαγγελματικών φιλμ/χημικών/χαρτιών κλπ στην εταιρεία Kodak Alaris με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο. Τα σχετικά προϊόντα συνεχίζουν να κυκλοφορούν, αν και δεν γνωρίζω με τι δίκτυο διανομής, τόσο στον υπόλοιπο κόσμο όσο και στην Ελλάδα.

Πάνω κάτω η ίδια πορεία ακολουθήθηκε και στην Ελλάδα. Η εταιρεία είχε για δεκαετίες ως έδρα της το διώροφο κτίριο στο 10-12 της οδού Χειμάρας στο Μαρούσι. Εκεί στεγάζονταν όλες οι υπηρεσίες, εκεί υπήρχε και εργαστήριο Kodak Express για εμφανίσεις φιλμ όλων των ειδών, εκεί πρωτολειτούργησε εμφανιστήριο Kodachrome slides με τη μέθοδο Κ14, εκεί στέλνονταν ασπρόμαυρα φιλμ που δεν μπορούσαν ή δεν προλάβαιναν να εμφανίσουν και να τυπώσουν τα μαγαζιά ή κινηματογραφικά φιλμ.

Όλα αυτά πλέον αποτελούν παρελθόν. Το κτίριο έχει πάψει να λειτουργεί εδώ και κάποια χρόνια (άγνωστο πόσα ακριβώς). Η έδρα της εταιρείας (σύμφωνα με το site kodak.com) φέρεται να είναι κάπου στην Ανθούσα αλλά και εκεί τα τηλέφωνα είναι εκτός λειτουργίας! Δεν γνωρίζω αν υπάρχει κάποιο γραφείο που λειτουργεί για ανάγκες σέρβις, αν εισάγονται προϊόντα Kodak στην Ελλάδα από την όποια αντιπροσωπεία ή αν όλα είναι προϊόντα ιδιωτικών εισαγωγών από μεριάς καταστημάτων. Update: Έψαξα και βρήκα ποιά είναι η κατάσταση. Η Kodak Ελλάδος έχει κλείσει από το 2009, αρκετά πριν την αίτηση ένταξης σε καθεστός χρεοκοπίας της Kodak στην Αμερική. Από τότε μέχρι σήμερα, τη διανομή των προϊόντων Kodak έχει αναλάβει η εταιρεία Divitec η οποία δημιουργήθηκε από πρώην προσωπικό της Kodak Ελλάδος και φυσικά αποτελεί επίσημο συνεργάτη της Kodak Alaris UK.

Χθες το πρωί βρέθηκα στο παλιό κτίριο της Kodak στο Μαρούσι για να το φωτογραφίσω. Η εικόνα εγκατάλειψης ήταν δεδομένη και ιδιαίτερα έντονη. Κυρίαρχα τα γκράφιτι στους εναπομείναντες τοίχους, οι πεσμένες ψευδοροφές και τα νερά που στάζουν από τις βροχές και την υγρασία. Έμεινα περίπου μία ώρα αν και θα μπορούσα εύκολα να μείνω άλλο τόσο. Άλλωστε ο χώρος ο οποίος φιλοξενούσε για δεκαετίες τη φωτογραφία στην Ελλάδα, μόνο γεμάτος φωτογραφικά κάδρα θα μπορούσε να είναι!

Οι φωτογραφίες που παραθέτω είναι όλες τραβηγμένες με την Canon EOS 1D Mk IV και το φακό 24-70 f2.8L. Η επεξεργασία έχει γίνει στο Lightroom.

Τις φωτογραφίες μπορείτε ακόμα να τις δείτε και στις εξής τοποθεσίες:

Facebook | Flickr

 

Διεθνείς Εκθέσεις Μορφολογίας Σκύλων, Marathon Land

marathon_landΤα απογεύματα του τριημέρου 19-21 Ιουνίου τα πέρασα στις εγκαταστάσεις του Marathon Land συμμετέχοντας (ως proud owner του Jinx) αλλά και φωτογραφίζοντας την τριπλή διεθνή έκθεση μορφολογίας σκύλων.

Δεν θα σταθώ καθόλου στα αγωνιστικά θέματα αφού δεν είναι αυτός ο σκοπός του ποστ. Από καθαρά φωτογραφική άποψη, το event αυτό ήταν ένας…παράδεισος! Εκατοντάδες ράτσες διαφόρων μεγεθών, χρωμάτων, στυλ. Άλλες γνωστές και άλλες παντελώς άγνωστές παρέλασαν και μου έδωσαν την ευκαιρία για μπόλικα Gb φωτογραφίας αλλά και βίντεο!

Από τις περίπου 500 φωτογραφίες του τριημέρου επέλεξα, ετοίμασα και παρουσιάζω τις επισυναπτόμενες 40. Όλες τραβηγμένες με την Canon EOS 1D Mk IV και τους φακούς 70-200 f2.8L IS & 24-70 f2.8L. Αυτή τη φορά οι εκθέσεις ήταν απογευματινές-νυχτερινές, οπότε προτίμησα τους πιο γρήγορους f2.8  φακούς από τον all-around αλλά σαφώς υποδεέστερο στις νυχτερινές λήψεις 28-300 f3.5-5.6L IS που είχα στο Μαρκόπουλο πριν σχεδόν δύο μήνες. Προς το τέλος της εβδομάδας θα ετοιμάσω και ένα μικρό βίντεο από την έκθεση.

Τις φωτογραφίες μπορείτε ακόμα να τις βρείτε και στις κάτωθι τοποθεσίες:

Flickr | Facebook

Εργοστάσιο Λιπασμάτων στη Δραπετσώνα

lipasmata cover

Το Σάββατο 16 Μαϊου βρέθηκα για φωτογράφιση στο παλιό εργοστάσιο λιπασμάτων στη Δραπετσώνα. Μια περιοχή που, αν και σήμερα μοιάζει με ξεχασμένο τοπίο, για 89 συναπτά έτη έσφυζε από ζωή.

 

Η γέννηση
H Ανώνυμη Ελληνική Εταιρεία Χημικών Προϊόντων και Λιπασμάτων ιδρύθηκε το 1909 από τον Ν. Κανελλόπουλο και πολλούς έλληνες επιστήμονες της εποχής.
Η αρχική έκταση του εργοστασίου ανερχόταν σε 245 στρέμματα και σύμφωνα με πληροφορίες, το οικόπεδο δίπλα στο λιμάνι της Δραπετσώνας, αγοράστηκε σε συμφέρουσα τιμή.

Η γιγάντωση
Το 1910 το εργοστάσιο είχε κατασκευαστεί πλήρως και σταδιακά άρχισε να αναπτύσσεται και σε γειτονικά οικόπεδα. Η ΠΥΡΚΑΛ παραχώρησε το δικαίωμα παραγωγής οξέων στην ΑΕΕΧΠΛ και έτσι για τα επόμενα πενήντα χρόνια η εταιρεία μονοπωλούσε στην παραγωγή λιπασμάτων (θειικό οξύ, θειικός χαλκός, θειικός σίδηρος, υδροχλωρικό οξύ, νιτρικό οξύ, λιπάσματα) και λίγο αργότερα υαλουργικών ειδών.

Ο ρόλος των προσφύγων
Μετά την μικρασιατική καταστροφή, χιλιάδες πρόσφυγες καταφθάνουν στο Πειραιά και τις γύρω περιοχές. Τα φθηνά εργατικά χέρια σε συνδυασμό με την άνοδο του εργοστασίου τη περίοδο εκείνη, δημιουργούν έναν ολόκληρο οικισμό γύρω από την περιοχή της Δραπετσώνας, με τους εργαζόμενους το 1934 να φτάνουν τους περίπου τους 4.000.

Η αρχή του του τέλους
Ήδη από το 1970 το εργοστάσιο αντιμετώπιζε προβλήματα. Επενδύσεις δεν υπήρχαν και το μέλλον μιας ολόκληρης βιομηχανίας, η οποία μεγάλωσε τρεις γεννιές, ήταν ιδιαίτερα δυσοίωνο.

Το λουκέτο και η κατεδάφιση
Το 1992 η Εθνική Τράπεζα αγόρασε τα Λιπάσματα, και ίδρυσε μια θυγατρική διαχειριστική εταιρεία, η οποία διοίκησε το εργοστάσιο το οποίο λειτουργούσε υποτονικά μέχρι το οριστικό κλείσιμό του, το Σεπτέμβριο του 1999. Το 2003 κατεδαφίστηκαν τα περισσότερα βιομηχανικά κτίρια που υπήρχαν. Το μόνο που απέμεινε να θυμίζει το ένδοξο παρελθόν, είναι το εργοστάσιο υαλουργίας με τη χαρακτηριστική του καμινάδα.

 

Τις φωτογραφίες της εξόρμησης μπορείτε να τις βρείτε και στις εξής τοποθεσίες:

Flickr | Facebook