Βόλτα στο Μαίναλο

Το τριήμερο 5-8 Ιανουαρίου βρεθήκαμε στη Βυτίνα για να περάσουμε εκεί τις μέρες αυτές. Ο καιρός ήταν θαυμάσιος και ευνόησε βόλτες και περιπάτους στο βουνό και χαλάρωση στην πλατεία της Βυτίνας με καφέδες και ποτά. Το μεσημέρι της 6/1 βρεθήκαμε για βόλτα και περίπατο στο Μαίναλο. Ξεκινώντας από το Πυργάκι και την Ελάτη και καταλήγοντας λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω να περπατάμε ανάμεσα στα έλατα σε αγροτικούς δρόμους και μονοπάτια! Ο καιρός θαυμάσιος αφού επικρατούσε πλήρης ηλιοφάνεια και παρά την πολύ χαμηλή θερμοκρασία που επικρατούσε (-1β μέσα στο δάσος) βοήθησε στο να περάσουμε εξαιρετικά όλη η παρέα.

Μαζί είχα τη Leica με το φακό 35mm f2.5, ωστόσο στάθηκα άτυχος. Η μηχανή ήρθε μαζί όπως ακριβώς γύρισε από το ταξίδι και με τη μπαταρία πολύ χαμηλά. Οι χαμηλές θερμοκρασίες που επικράτησαν στο βουνό επιτάχυναν το άδειασμά της με αποτέλεσμα κάπου στα μισά της βόλτας να αδειάσει εντελώς! Και φυσικά -νόμος του Μέρφι είναι αυτός-, δεν είχα και φορτιστή μαζί μου!! Ωστόσο στη λίγη ώρα που η μπαταρία ήταν εν ζωή, πρόλαβα και τράβηξα 20 φωτογραφίες από τις οποίες παρουσιάζω τις 16 που ακολουθούν. Η επεξεργασία έγινε στο Lightroom.

Τις φωτογραφίες μπορείτε ακόμα να τις δείτε και στις κάτωθι τοποθεσίες:

Flickr | Facebook

Φωτογραφίζοντας μία άλλη εποχή στη Ζάτουνα

zatouna-2.jpg

Κυριακή 9 Μαρτίου και όντας Σαββατοκύριακο τριημέρου είχαμε την άνεση να πάμε βόλτα χωρίς το άγχος της αναχώρησης για Αθήνα. Προσπαθώντας να πάμε κάπου που δεν έχουμε πάει είπαμε να πάμε στη Ζάτουνα. Η Ζάτουνα βρίσκεται 4 περίπου χλμ έξω από τη Δημητσάνα στην οποία πρέπει να φτάσει κανείς για να κατευθυνθεί μετά προς τα εκεί. Ωρεινό φυσικά χωριό με θέα που εντυπωσιάζει από το Μαίναλο και τον Λούσιο ποταμό να απλώνεται. Στη Ζάτουνα βρεθήκαμε με παρέα φίλων οι οποίοι μας πρότειναν να πάμε σε ένα παραδοσιακό καφενείο για καφέ και παστέλι. Το συγκεκριμένο καφενείο ωστόσο είναι γεμάτο από παλιά αντικείμενα. Κάτι σαν παλαιοπωλείο στο Μοναστηράκι μόνο που όλα είναι τακτοποιημένα σε τοίχους, ράφια ακόμα και στο πάτωμα. Γραμόφωνα όπως αυτό της φωτογραφίας που ακολουθεί, συλλογές από παλιά χαρτονομίσματα, έπιπλα και εργαλεία κουρείου, παλιά κάδρα με ασπρόμαυρες φωτογραφίες ήταν μερικά από τα πλέον εντυπωσιακά “εκθέματα”.

zatouna-5.jpg

Ωστόσο η αποκάλυψη στο χωριό δεν ήταν -τόσο πολύ- το καφενείο αυτό με τα εκθέματά του. Κάνοντας μετά τον καφέ μία βόλτα στο χωριό ανακαλύψαμε μερικά εγκαταλελειμένα σπίτια τα οποία και επισκεφτήκαμε. Σπίτια μίας άλλης εποχής έρημα και άδεια στα οποία ο χρόνος έχει σταματήσει να χτυπάει εδώ και δεκάδες χρόνια. Σπίτια που πρέπει να έχουν ηλικία πάνω από 120-130 χρόνια (κάποια από αυτά) και που για τελευταία φορά πρέπει να κατοικήθηκαν πριν από 40-45 χρόνια. Το μαρτυρούν άλλωστε οι διακόπτες στους τοίχους και τα αραχνιασμένα φωτιστικά σώματα στα ταβάνια.

zatouna-4.jpg

Οι φωτογραφίες που παρουσιάζω από τη βόλτα αυτή δεν θα μπορούσαν παρά να είναι ασπρόμαυρες. Και ο λόγος είναι προφανής νομίζω. Οι λήψεις όλες έγιναν σε έγχρωμο φορμά και η μετατροπή σε ασπρόμαυρο έγινε με το Lightroom. Χρησιμοποίησα την 1Ds MkII και το φακό 24-70 f2.8L. Ωστόσο κατά στιγμές το διάφραγμα του 2.8 έμοιαζε μη αρκετό και πραγματικά θα ήθελα να είχα μαζί μου και τον 50άρη 1.2. Ας είναι όμως.

zatouna-3.jpg

Το πλήρες άλμπουμ από τη βόλτα θα το βρείτε εδώ.

Στη λίμνη του Λάδωνα

Λίμνη Λάδωνα

Το Σάββατο 8 Μαρτίου αποφασίσαμε να μην πάμε για σκι -ως συνήθως- αλλά να πάμε βόλτα στη λίμνη του Λάδωνα. Η διαδρομή που επιλέξαμε να ακολουθήσουμε ήταν η -μάλλον- πιο δύσκολη από τις τρεις διαθέσιμες αφού τα τελευταία 5χλμ ήταν χωματόδρομος. Ωστόσο μας αποζημίωσε με το θέαμα κατά τη διάρκεια της οδήγησης αλλά κυρίως με τη θέα της λίμνης από ψηλά. Πραγματικά το θέαμα ήταν μοναδικό. Τα νερά της λίμνης είχαν τραβηχτεί προς τα μέσα και έτσι εκεί που άλωτε ήταν ο πάτος της λίμνης τώρα ήταν χώρος για περπάτημα ή οδήγηση. Επιπλέον δε αποκαλύφθηκαν σε πάρα πολλά σημεία γκρεμοχαλάσματα από παλιά κτίσματα (σπίτια-αποθήκες κλπ) τα οποία είχαν σκεπαστεί απ’ τα νερά της λίμνης και πλέον χάσκουν ως φαντάσματα στο σεληνιακό τοπίο της περιοχής.

Λίμνη Λάδωνα

Η βόλτα μας ήταν αρκετά μεγάλη. Ξεκινήσαμε από τη νεόκτιστη γέφυρα η οποία διασχίζει τη λίμνη στο ένα άκρο και φτάσαμε σχεδόν μέχρι το φράγμα της ΔΕΗ στο άλλο άκρο, κάνοντας δύο ενδιάμεσες στάσεις για περπάτημα και φωτογράφιση. Οι φωτογραφίες που ξεχώρισα από τη βόλτα αυτή βρίσκονται εδώ. Είναι όλες τραβηγμένες με την 1Ds Mk II και το φακό 24-70 f2.8L.

Φωτογραφικό υλικό από τη Στεμνίτσα

Στεμνίτσα 1

Καλημέρα και καλό μήνα (έστω και με καθυστέρηση μίας μέρας). Σήμερα το πρωί βρήκα λίγο χρόνο και ανέβασα τις φωτογραφίες από την εκδρομή που είχαμε πάει στη Στεμνίτσα την προηγούμενη εβδομάδα. Λόγω διάθεσης αλλά και προσπάθειας για διαφοροποίηση, προτίμησα το ασπρόμαυρο με έναν ελαφρύ τονισμό προς το θερμότερο. Οι φωτογραφίες που ξεχώρισα από την εκδρομή βρίσκονται εδώ. Όλη η επεξεργασία (μετατροπή σε ασπρόμαυρο, κοντράστ, τονισμός) έχουν γίνει στο Lightroom.

Στεμνίτσα 2

Εκδρομή στη Στεμνίτσα

stemnitsa 2

Πάει μία εβδομάδα από τότε που έγραψα στο blog για τελευταία φορά. Δουλειά του χαμού οπότε οι φωτογραφικές ανησυχίες έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Τέλος πάντων, το Σαββατοκύριακο της 28ης Οκτωβρίου καταβήκαμε οικογενειακώς στη Νυμφασία. Το Σάββατο αποφασίσαμε να πάμε εκδρομή στη Στεμνίτσα, ένα από τα πλέον διάσημα χωριά στην περιοχή της Γορτυνίας. Επιλέξαμε την πιο…άγρια διαδρομή και δεν πήγαμε από Δημητσάνα αλλά στρίψαμε από τον ορεινό δρόμο. Ο δρόμος αυτός διασχίζει το ελατόδασος του Μαινάλου και καταλήγει στη Στεμνίτσα μετά από 30χλμ από την πίσω μεριά. Η διαδρομή σου κόβει την ανάσα. Ο δρόμος είναι στενός και -θεωρητικά- αν διασταυρωθούν δύο οχήματα, θέλει προσπάθεια και προσοχή για να περάσουν. Το δάσος είναι τόσο κοντά που λες και μπορείς να το πιάσεις αν ανοίξεις το παράθυρο. Πραγματικά εκπληκτικό θέαμα.

stemnitsa 1

Η Στεμνίτσα -όπως και τα περισσότερα χωριά στο Μαίναλο άλλωστε- είναι ορεινό χωριό. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.080μ (Νυμφασία στα 927μ) και έχει κλασική διάταξη ορεινού χωριού. Σπίτια πάνω από το δρόμο, και σπίτια κάτω από αυτόν. Δρόμοι και μονοπάτια που ανηφορίζουν ή κατηφορίζουν και ένας κεντρικός δρόμος απ’ όπου περνάνε όλοι. Στη δε άκρη του χωριού σε ένα ύψωμα, υπάρχει και ένα μνημείο το οποίο κυριολεκτικά κρέμεται στο κενό και από το οποίο ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει το Μαίναλο αλλά και μέχρι τη Μεγαλόπολη. Ένα θέαμα που σου κόβει την ανάσα.

stemnitsa 3

Ο καιρός το Σάββατο ήταν θαυμάσιος (23β στα 1.080μ) και έτσι κάτσαμε έξω σε ένα ταβερνάκι για φαγητό. Επιστροφή μέσω Δημητσάνας στη Νυμφασία αργά το μεσημέρι. Στην εκδρομή αυτή τράβηξα περίπου 30 φωτογραφίες τις οποίες ελπίζω να ετοιμάσω και να παρουσιάσω εντός της εβδομάδας. Όλες έχουν τραβηχτεί με την 1Ds MkII και τον 24-70 f2.8L