Πρωϊνή φωτογράφιση στο Μαίναλο

Εχθές το απόγευμα κατέβηκα στο σπίτι στη Νυμφασία. Καθώτι μόνος αποφάσισα να ξυπνήσω νωρίς και να πάω για φωτογράφιση πριν σηκωθεί ο ήλιος στο Μαίναλο και την πέριξ περιοχή. Πράγματι το ξυπνητήρι χτύπησε στις 6πμ και μισή ώρα αργότερα ήμουν στο δρόμο. Το κρύο ήταν αρκετό (περίπου 14β κελσίου) αφού ο ήλιος δεν είχε φανεί καλά και έτσι το φούτερ ήταν ιδιαίτερα απαραίτητο. Ξεκίνησα τη βόλτα με ανάβαση προς το χιονοδρομικό κέντρο. Έκανα αρκετές στάσεις στη διαδρομή και προσπάθησα να αποτυπώσω τα χρώματα της φύσης την ώρα που η μέρα ξυπνάει. Ενοείται φυσικά οτι το τρίποδο ήταν πάντα σε στάση αναμονής αφού στην καλύτερη των περιπτώσεων έπαιρνα ταχύτητες της τάξης του μισού δευτερολέπτου. Έχοντας φτάσει στο χιονοδρομικό, η ώρα είχε πάει περίπου 8-8.15 και ο καιρός είχε ζεστάνει κάπως. Έτσι αποφάσισα να κατέβω και να πάω στη Δημητσάνα για καφέ. Ενοείται βέβαια οτι και εκεί δεν έχασα την ευκαιρία και τράβηξα κάποια πολύ όμορφα και ζεστά κάδρα.

Στη βότλα σήμερα είχα μαζί μου και χρησιμοποίησα την 1Ds MkIII και φακούς τους 24-70 f2.8L και 70-200 f2.8L IS. Πάντα με τρίποδο (εκτός από τη Δημητσάνα όπου πλέον ο φωτισμός ήταν επαρκής για χειροκίνητη χρήση). Τα αρχεία που παρουσιάζω παρακάτω προέρχονται από τα jpegs που κατέγραψε η μηχανή (σε ρύθμιση φυσικά Landscape) και έχουν υποστεί μόνο σμύκρινση.

Σαββατοκύριακο χωρίς πολλά πολλά

Αν και βρεθήκαμε στη Νυμφασία το Σαββατοκύριακο, η κάρτα μνήμης αποθήκευσε μόλις οκτώ φωτογραφίες. Βλέπετε ο καλός καιρός μας έδωσε τη δυνατότητα να κοπροσκυλιάσουμε στην πλατεία της Βυτίνας με καφέδες και συναφή, σχεδόν όλο το πρωϊνό του Σαββάτου. Σήμερα αποφάσισα να ανασείρω τη μηχανή από τη ντουλάπα και να τραβήξω μερικά παιδικά πορτραίτα τα οποία και παρουσιάζω στην πρώτη γκαλερί.

Φεύγοντας από το σπίτι σήμερα το μεσημεράκι και με το ψιλόβροχο να πέφτει, πήγαμε για βόλτα ως το χιονοδρομικό του Μαινάλου και κατεβήκαμε μετά προς τον Καρδαρά. Η βόλτα ήταν πραγματικά μαγική ενώ η πυκνή -κατά στιγμές- ομίχλη την έκανε ακόμα πιο ατμοσφαιρική. Το τοπίο ήταν καταπράσινο ενώ τα περισσότερα έλατα είχαν πάρει διάφορες αποχρώσεις του πράσινο καθώς εκτός του κλασικού σκούρου κυριαρχούσε και το ανοιχτό από τα φρέσκα φύλλα που βγαίνουν αυτή την εποχή. Πραγματικά υπέροχο τοπίο με εκπληκτικά χρώματα.

Τις τρεις φωτογραφίες που τράβηξα κάπου που μπόρεσα να σταματήσω και δεν έβρεχε, τις παρουσιάζω στη δεύτερη γκαλερί.

Παιδικά πορτραίτα

Μαίναλο

Φωτογραφίζοντας μία άλλη εποχή στη Ζάτουνα

zatouna-2.jpg

Κυριακή 9 Μαρτίου και όντας Σαββατοκύριακο τριημέρου είχαμε την άνεση να πάμε βόλτα χωρίς το άγχος της αναχώρησης για Αθήνα. Προσπαθώντας να πάμε κάπου που δεν έχουμε πάει είπαμε να πάμε στη Ζάτουνα. Η Ζάτουνα βρίσκεται 4 περίπου χλμ έξω από τη Δημητσάνα στην οποία πρέπει να φτάσει κανείς για να κατευθυνθεί μετά προς τα εκεί. Ωρεινό φυσικά χωριό με θέα που εντυπωσιάζει από το Μαίναλο και τον Λούσιο ποταμό να απλώνεται. Στη Ζάτουνα βρεθήκαμε με παρέα φίλων οι οποίοι μας πρότειναν να πάμε σε ένα παραδοσιακό καφενείο για καφέ και παστέλι. Το συγκεκριμένο καφενείο ωστόσο είναι γεμάτο από παλιά αντικείμενα. Κάτι σαν παλαιοπωλείο στο Μοναστηράκι μόνο που όλα είναι τακτοποιημένα σε τοίχους, ράφια ακόμα και στο πάτωμα. Γραμόφωνα όπως αυτό της φωτογραφίας που ακολουθεί, συλλογές από παλιά χαρτονομίσματα, έπιπλα και εργαλεία κουρείου, παλιά κάδρα με ασπρόμαυρες φωτογραφίες ήταν μερικά από τα πλέον εντυπωσιακά “εκθέματα”.

zatouna-5.jpg

Ωστόσο η αποκάλυψη στο χωριό δεν ήταν -τόσο πολύ- το καφενείο αυτό με τα εκθέματά του. Κάνοντας μετά τον καφέ μία βόλτα στο χωριό ανακαλύψαμε μερικά εγκαταλελειμένα σπίτια τα οποία και επισκεφτήκαμε. Σπίτια μίας άλλης εποχής έρημα και άδεια στα οποία ο χρόνος έχει σταματήσει να χτυπάει εδώ και δεκάδες χρόνια. Σπίτια που πρέπει να έχουν ηλικία πάνω από 120-130 χρόνια (κάποια από αυτά) και που για τελευταία φορά πρέπει να κατοικήθηκαν πριν από 40-45 χρόνια. Το μαρτυρούν άλλωστε οι διακόπτες στους τοίχους και τα αραχνιασμένα φωτιστικά σώματα στα ταβάνια.

zatouna-4.jpg

Οι φωτογραφίες που παρουσιάζω από τη βόλτα αυτή δεν θα μπορούσαν παρά να είναι ασπρόμαυρες. Και ο λόγος είναι προφανής νομίζω. Οι λήψεις όλες έγιναν σε έγχρωμο φορμά και η μετατροπή σε ασπρόμαυρο έγινε με το Lightroom. Χρησιμοποίησα την 1Ds MkII και το φακό 24-70 f2.8L. Ωστόσο κατά στιγμές το διάφραγμα του 2.8 έμοιαζε μη αρκετό και πραγματικά θα ήθελα να είχα μαζί μου και τον 50άρη 1.2. Ας είναι όμως.

zatouna-3.jpg

Το πλήρες άλμπουμ από τη βόλτα θα το βρείτε εδώ.

Φωτογραφικό υλικό από τη Στεμνίτσα

Στεμνίτσα 1

Καλημέρα και καλό μήνα (έστω και με καθυστέρηση μίας μέρας). Σήμερα το πρωί βρήκα λίγο χρόνο και ανέβασα τις φωτογραφίες από την εκδρομή που είχαμε πάει στη Στεμνίτσα την προηγούμενη εβδομάδα. Λόγω διάθεσης αλλά και προσπάθειας για διαφοροποίηση, προτίμησα το ασπρόμαυρο με έναν ελαφρύ τονισμό προς το θερμότερο. Οι φωτογραφίες που ξεχώρισα από την εκδρομή βρίσκονται εδώ. Όλη η επεξεργασία (μετατροπή σε ασπρόμαυρο, κοντράστ, τονισμός) έχουν γίνει στο Lightroom.

Στεμνίτσα 2

Εκδρομή στη Στεμνίτσα

stemnitsa 2

Πάει μία εβδομάδα από τότε που έγραψα στο blog για τελευταία φορά. Δουλειά του χαμού οπότε οι φωτογραφικές ανησυχίες έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Τέλος πάντων, το Σαββατοκύριακο της 28ης Οκτωβρίου καταβήκαμε οικογενειακώς στη Νυμφασία. Το Σάββατο αποφασίσαμε να πάμε εκδρομή στη Στεμνίτσα, ένα από τα πλέον διάσημα χωριά στην περιοχή της Γορτυνίας. Επιλέξαμε την πιο…άγρια διαδρομή και δεν πήγαμε από Δημητσάνα αλλά στρίψαμε από τον ορεινό δρόμο. Ο δρόμος αυτός διασχίζει το ελατόδασος του Μαινάλου και καταλήγει στη Στεμνίτσα μετά από 30χλμ από την πίσω μεριά. Η διαδρομή σου κόβει την ανάσα. Ο δρόμος είναι στενός και -θεωρητικά- αν διασταυρωθούν δύο οχήματα, θέλει προσπάθεια και προσοχή για να περάσουν. Το δάσος είναι τόσο κοντά που λες και μπορείς να το πιάσεις αν ανοίξεις το παράθυρο. Πραγματικά εκπληκτικό θέαμα.

stemnitsa 1

Η Στεμνίτσα -όπως και τα περισσότερα χωριά στο Μαίναλο άλλωστε- είναι ορεινό χωριό. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.080μ (Νυμφασία στα 927μ) και έχει κλασική διάταξη ορεινού χωριού. Σπίτια πάνω από το δρόμο, και σπίτια κάτω από αυτόν. Δρόμοι και μονοπάτια που ανηφορίζουν ή κατηφορίζουν και ένας κεντρικός δρόμος απ’ όπου περνάνε όλοι. Στη δε άκρη του χωριού σε ένα ύψωμα, υπάρχει και ένα μνημείο το οποίο κυριολεκτικά κρέμεται στο κενό και από το οποίο ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει το Μαίναλο αλλά και μέχρι τη Μεγαλόπολη. Ένα θέαμα που σου κόβει την ανάσα.

stemnitsa 3

Ο καιρός το Σάββατο ήταν θαυμάσιος (23β στα 1.080μ) και έτσι κάτσαμε έξω σε ένα ταβερνάκι για φαγητό. Επιστροφή μέσω Δημητσάνας στη Νυμφασία αργά το μεσημέρι. Στην εκδρομή αυτή τράβηξα περίπου 30 φωτογραφίες τις οποίες ελπίζω να ετοιμάσω και να παρουσιάσω εντός της εβδομάδας. Όλες έχουν τραβηχτεί με την 1Ds MkII και τον 24-70 f2.8L