Στην Ακροπολη και τα περιξ

Λίγες φωτογραφίες που τράβηξα στη βόλτα που έκανα στην Ακρόπολη και τα πέριξ αυτής. Ξεκινώντας από το σταθμό μετρό Ακρόπολη, κατέληξα στην πλατεία Συντάγματος, περπατώντας τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, κατεβαίνοντας στο Θησείο και το Μοναστηράκι και τελικά περπατώντας από την Ερμού μέχρι το Σύνταγμα. Continue reading “Στην Ακροπολη και τα περιξ”

Βίντεο από την Ίο

Ένα βίντεο διάρκειας 2’40” με θέμα του την Ίο και πλάνα από μερικά από τα ομορφότερα σημεία του νησιού. Οι λήψεις έγιναν με την Canon EOS 1D MkIV και τους φακούς 16-35f2.8L & 24-70f2.8L. Φωτογραφίες θα ακολουθήσουν αργότερα μέσα στην εβδομάδα.

Ίος, Μάϊος 2015

header_ios

To τριήμερο του Αγίου Πνεύματος βρεθήκαμε στην Ίο. Ήταν η πρώτη μας επίσκεψη από πέρυσι το καλοκαίρι -αφού φέτος δεν είχε χειμωνιάτικη εξόρμηση- και o χρόνος για φωτογράφιση μάλλον περιορισμένος. Στη λίγη ώρα που περπάτησα στα στενά της Χώρας και το λιμάνι πρόλαβα και αποτύπωσα τα παρακάτω κάδρα. Όλες οι λήψεις έγιναν με την Canon EOS 1D Mk IV και το φακό Canon 16-35 f2.8L.

Τις φωτογραφίες μπορείτε ακόμα να τις βρείτε και στις εξής τοποθεσίες:

Flickr | Facebook

 

Εργοστάσιο Λιπασμάτων στη Δραπετσώνα

lipasmata cover

Το Σάββατο 16 Μαϊου βρέθηκα για φωτογράφιση στο παλιό εργοστάσιο λιπασμάτων στη Δραπετσώνα. Μια περιοχή που, αν και σήμερα μοιάζει με ξεχασμένο τοπίο, για 89 συναπτά έτη έσφυζε από ζωή.

 

Η γέννηση
H Ανώνυμη Ελληνική Εταιρεία Χημικών Προϊόντων και Λιπασμάτων ιδρύθηκε το 1909 από τον Ν. Κανελλόπουλο και πολλούς έλληνες επιστήμονες της εποχής.
Η αρχική έκταση του εργοστασίου ανερχόταν σε 245 στρέμματα και σύμφωνα με πληροφορίες, το οικόπεδο δίπλα στο λιμάνι της Δραπετσώνας, αγοράστηκε σε συμφέρουσα τιμή.

Η γιγάντωση
Το 1910 το εργοστάσιο είχε κατασκευαστεί πλήρως και σταδιακά άρχισε να αναπτύσσεται και σε γειτονικά οικόπεδα. Η ΠΥΡΚΑΛ παραχώρησε το δικαίωμα παραγωγής οξέων στην ΑΕΕΧΠΛ και έτσι για τα επόμενα πενήντα χρόνια η εταιρεία μονοπωλούσε στην παραγωγή λιπασμάτων (θειικό οξύ, θειικός χαλκός, θειικός σίδηρος, υδροχλωρικό οξύ, νιτρικό οξύ, λιπάσματα) και λίγο αργότερα υαλουργικών ειδών.

Ο ρόλος των προσφύγων
Μετά την μικρασιατική καταστροφή, χιλιάδες πρόσφυγες καταφθάνουν στο Πειραιά και τις γύρω περιοχές. Τα φθηνά εργατικά χέρια σε συνδυασμό με την άνοδο του εργοστασίου τη περίοδο εκείνη, δημιουργούν έναν ολόκληρο οικισμό γύρω από την περιοχή της Δραπετσώνας, με τους εργαζόμενους το 1934 να φτάνουν τους περίπου τους 4.000.

Η αρχή του του τέλους
Ήδη από το 1970 το εργοστάσιο αντιμετώπιζε προβλήματα. Επενδύσεις δεν υπήρχαν και το μέλλον μιας ολόκληρης βιομηχανίας, η οποία μεγάλωσε τρεις γεννιές, ήταν ιδιαίτερα δυσοίωνο.

Το λουκέτο και η κατεδάφιση
Το 1992 η Εθνική Τράπεζα αγόρασε τα Λιπάσματα, και ίδρυσε μια θυγατρική διαχειριστική εταιρεία, η οποία διοίκησε το εργοστάσιο το οποίο λειτουργούσε υποτονικά μέχρι το οριστικό κλείσιμό του, το Σεπτέμβριο του 1999. Το 2003 κατεδαφίστηκαν τα περισσότερα βιομηχανικά κτίρια που υπήρχαν. Το μόνο που απέμεινε να θυμίζει το ένδοξο παρελθόν, είναι το εργοστάσιο υαλουργίας με τη χαρακτηριστική του καμινάδα.

 

Τις φωτογραφίες της εξόρμησης μπορείτε να τις βρείτε και στις εξής τοποθεσίες:

Flickr | Facebook