Ίος: Ιούλιος 2009

To τριήμερο 10-12 Ιουλίου βρέθηκα στην Ίο για λίγη ξεκούραση. Παρέα -όπως πάντα τον τελευταίο  καιρό- με τη Leica M8.2 και το ντουέτο των φακών της. O χρόνος μου στο νησί ήταν περιορισμένος και άρα και οι φωτογραφίες που τράβηξα ήταν μάλλον λίγες. Όπως πάντα ήταν ασπρόμαυρες και σε υψηλά ISO (1250). Η μικρή επεξεργασία έγινε στο Lightroom. Οι φωτογραφίες -όπως πάντα- εκτός από εδώ, υπάρχουν και στο facebook.

Χρώματα της φύσης

Φεύγοντας σήμερα για Αθήνα, έκανα μία γρήγορη στάση λίγο πριν το Λεβίδι για να φωτογραφίσω την Αρκαδική φύση. Ο καιρός αρκετά συνεφιασμένος και μουντός, ωστόσο το τελικό αποτέλεσμα νομίζω οτι είναι πάρα πολύ καλό. Αν μάλιστα είχα και χρόνο ώστε να περπατήσω λιγάκι προκειμένου να αποφύγω τα ενοχλητικά κλάδιά, τότε το αποτέλεσμα θα ήταν πραγματικά εξαιρετικό. H λήψη έγινε με το φακό 24-70 f2.8L σε διάφραγμα f16 και ρύθμιση ISO 160. Η επεξεργασία έγινε -όπως πάντα- στο Lightroom και περιελάμβανε κυρίως χρωματικές διορθώσεις προκειμένου τα χρώματα να “ζεσταθούν” κατάτι περισσότερο.

Η πρώτη εκ’ των δύο φωτογραφιών (στο πάνω μέρος του ποστ) παρουσιάζεται και ως wallpaper, για κανονικές αλλά και wide screen οθόνες. Κάντε κλικ πάνω στο thumbnail που ταιριάζει στην οθόνη σας και έπειτα επιλέξτε “save image as”

1680*1050 wide 1600*1200 standard

Συγκρινοντας τα CPS της Canon με το Lightroom

Αποφάσισα σήμερα να κάνω ένα μίνι συγκριτικό τεστ. Είπα  να δω πάνω στο ίδιο κάδρο τι διαφορά στο αποτέλεσμα έχουν τα διάφορα Custom Picutre Styles που δίνει η Canon και να τα αντιπαραβάλω με το Lightroom της Adobe, το βασικό μου εργαλείο μετατροπής RAW αρχείων.

Για την εφαρμογή των CPS στο πρωτότυπο raw αρχείο χρησιμοποίησα -τι άλλο- το λογισμικό Digital Photo Professional. Η επέμβαση αφορούσε αποκλειστικά την εφαρμογή των CPS, την όποια ρύθμιση color tone και τίποτα περισσότερο. To White Balance παρέμεινε στην ένδειξη “Shot Setting” που πρακτικά σήμαινε Auto White Balance. Επίσης δεν ασχολήθηκα με ρυθμίσεις κόντραστ, sharpness κλπ, προκειμένου να δω το αποτέλεσμα έτσι όπως το δίνει η μηχανή και μόνο ως προς τις χρωματικές ρυθμίσεις.

Σε οτι αφορά το Lightroom, οι επεμβάσεις που έκανα στο αρχείο ήταν οι εξής:

  • Χρήση Auto White Balance και
  • Χρήση του skin2 Photo Preset της OnOne (αυτοματοποιημένη διαδικασία που με ένα κλικ φέρνει τους τόνους του δέρματος σε συγκεκριμένο επίπεδο)

Τα αποτελεσματα τα παραθέτω στην γκαλερί που ακολουθεί και με την εξής σειρά: Standard, Portrait, Landscape, Neutral, Faithful, Studio Portrait, Lightroom. Tα συμπεράσματά μου από τη συγκεκριμένη λήψη είναι τα εξής:

  1. To Lightroom αποτέλεσμα υπερέχει σαφώς από όλα τα CPS. Και αυτό χωρίς να έχει γίνει κανενός είδους φοβερή και τρομερή επεξεργασία. Δύο κλικ μόνο
  2. Το CPS standard χρειάζεται ρύθμιση color tone σε -2 προκειμένου να έρθει το αποτέλεσμα που βλέπετε
  3. Το portrait της Canon δίνει υπερβολικά έντονα κόκκινα (φημίζεται η Canon για αυτό). Ως εκ’ τούτου χρειάστηκε ρύθμιση του color tone σε +1
  4. Αποτέλεσμα πολύ κοντά στην πραγματικότητα έχει δόσει το Landscape (!!!), ωστόσο χρειάστηκε το color tone να ρυθμιστεί σε -2
  5. Το neutral θέλει -όπως το περίμενα- περεταίρω επεξεργασία ενώ επειδή στο συγκεκριμένο κάδρο δείχνει να “πρασινίζει” κάπως το πρόσωπο, ρύθμισα το color tone σε -3.
  6. Το faithful συμπεριφέρθηκε επίσης πολύ καλά και έδωσε εξαιρετικό αποτέλεσμα. Ρύθμιση color tone σε -1.
  7. Εντελώς αδιάφορο το Studio Portrait στο συγκεκριμένο κάδρο. Για να έρθει το εικονιζόμενο αποτέλεσμα, ρύθμισα το color tone σε -4.

Και όμως συνεχίζω να ανακαλύπτω…

Θα περίμενε κανείς οτι μετά από τρισίμισι και πλέον χρόνια στην Ίο και με κάποιες χιλιάδες φωτογραφίες (φιλμ, ψηφιακές, ασπρόμαυρες, έγχρωμες, δημοσιευμένες ή μη) να υπάρχουν στο σκληρό δίσκο του Mac, το περιεχόμενο να αρχίσει να στερεύει. Να μην υπάρχει πλέον κάτι το ενδιαφέρον, το διαφορετικό. Κάτι που να με ιντριγκάρει και μην με κάνει να νοιώθω οτι επαναλαμβάνομαι. Και όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Κάθε φορά, σε κάθε μου επίσκεψη ανακαλύπτω και κάτι το διαφορετικό. Κάποιο κάδρο που δεν έχω στο αρχείο μου ή που λόγω συνθηκών είναι διαφορετικό από κάποια παλιότερα. Ή πειραματιζόμενος με φακούς και διαφράγματα για διαφορετικά κάδρα και βάθος πεδίου.

Αυτή τη φορά λόγου χάρην ανακάλυψα μεταξύ άλλων οτι ο επισκέπτης μπορεί να σκαρφαλώσει στην οροφή της Γκρεμνιότισας στην κορυφή του λόφου!!! Την ανακάλυψη αυτή -καθώς και όλα τα υπόλοιπα κάδρα της σειράς- την έκανα έχοντας μαζί μου την 1Ds MkIII και τους φακούς 24-70 f2.8L & 135mm f2L. Οι λήψεις όλες έγιναν σε Jpeg με ρυθμίσεις Landscape ενώ η ελάχιστη επεξεργασία στο Lightroom περιελάμβανε Unsharp Mask και ελάχιστο τσίμπημα στο κοντράστ.

Οι φωτογραφίες του τετραημέρου βρίσκονται στην γκαλερί του flickr αλλά και στην γκαλερί που επισυνάπτεται από κάτω.

Η Αθήνα από ψηλά

Εχθές το απόγευμα βρέθηκα στον Άγιο Γεώργιο στο Λυκαβητό ως καλεσμένος σε γαμήλια τελετή.  Ωστόσο φρόντισα να έχω μαζί μου τη μηχανή ώστε να απαθανατίσω την Αθήνα από ψηλά τις απογευματινές και πρώτες βραδυνές ώρες. Νομίζω οτι το θέαμα είναι…πολύ όμορφο, δεν συμφωνείτε;

Για την ιστορία, μαζί μου είχα την 1Ds MkIII με τον φακό 50mm f1.2L. Τα αρχεία που παρουσιάζω είναι προϊόντα επεξεργασίας στο Lightroom.